شمارهٔ ۱۳۶ - موی سپید جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
هر چه موی سپید بینی تو
دست در دامن بهانه زنی
برکنی گوئی این ز سودا بود
من ندانم که را همی شکنی
پنبه زاری شد آن بناگوشت
پنبه از گوش کی برون فکنی
بیش از این خار خویشتن ننهند
پیر گشتی برو چه ریش کنی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر بیان می‌کند که اگر از این به بعد یک بیت ناقص یا بی‌محتوا بخواند، باید او را عذر بگذارند. او تأکید می‌کند که اگر کسی حق او را ضایع کند، سزاوار است که بر او هجور برود و به این موضوع اشاره می‌کند که چنین وضعیتی در قرآن نیز آمده است.