نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۶ - طالع جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

نه بکوشش درست روزی خلق

یا بجد و بجهد دادستند

از تکاپوی رزق نفزاید

ورچه هر کس دران فتادستند

مانده بی برگ و بار سرو و چنار

ورچه صد دست برگشادستند

باز نرگس فکنده سر در پیش

تاج زر بر سرش نهادستند

تا بدانی که طالعست همه

هر کسی را بدانچه دادستند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به وضعیت دشوار و محنت‌زای انسان‌ها اشاره می‌کند و به کسی که در این مشکلات گرفتار است، می‌گوید که نباید نسبت به دیگران امیدواری بی‌جهت داشته باشد. او تأکید می‌کند که کسانی مانند او که در حال struggle هستند، نمی‌توانند به دیگران تکیه کنند یا از آنها فایده ببرند. تمام این موارد نشان‌دهنده اینکه در چنین شرایطی هرکس باید روی پای خود بایستد و تنهاست.