نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶ - نکوهش فرستنده شراب بد جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

ای کریمی که دام منت را

کرم و بخشش تو دانه ماست

بهمه وقت چون فرو مانیم

کف زربار تو خزانه ماست

گر بخدمت همیرود تقصیر

عفو و حلمست کان بهانه ماست

از تو ما را شکایتیست لطیف

وان نه از تست از زمانه ماست

آنچه می بود کم فرستادی

که همه شهر پر فسانه ماست

لایق بخشش تو نیست ولی

در خور ریش ابلهانه ماست

اگر آنرا شراب شاید خواند

چاه ما پس شرابخانه ماست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش و دعا به خداوند کریم و بخشنده پرداخته است. شاعر از رحمت و کرم الهی سخن می‌گوید و بیان می‌کند که با وجود کمبودهای خود، همیشه به درگاه خدا امید دارد. او تاکید می‌کند که هرگونه خطا و تقصیر، به خاطر رحمت و عفو خداوند بخشیده می‌شود. شاعر همچنین به شکایت خود از دنیا اشاره می‌کند و می‌گوید که مشکلات او نه از خدا بلکه از شرایط زمانه‌اش است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که اگرچه شایسته رحمت الهی نیست، اما همچنان امیدوار به بخشش و کرم خداوند است.