شمارهٔ ۱۱۴ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از بی‌حالی و خستگی ناشی از زمانه و روزگار گله می‌کند و آرزو دارد که زمانه یک قطره شراب به او ندهد تا از خماری و دردسرهای زندگی دور باشد. او از خوی بد زمانه و گردش‌های مداوم آن شکایت می‌کند و از خود می‌پرسد که تا کی باید این وضعیت ادامه یابد.