شمارهٔ ۵۷ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شب‌های جهان اشاره دارد که به هم پیوسته‌اند و ستاره‌ها مانند خفتگان مست دارند. شاعر از صبح می‌خواهد که با ظهورش، این خواب را برهم زند و از چرخ (زمان) می‌خواهد که حرکاتش را تغییر دهد و این نظم خواب‌آلود را بشکند.