شمارهٔ ۶۹ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به زیبایی شخصیتی اشاره می‌کند که با لباس آبی‌رنگ و جذابیت خاصی ظاهر می‌شود. او مانند ماه در شب، درخشان و دلرباست. شاعر از این می‌پرسد که اگر این جذابیت طبیعی است، پس چرا دیگران نیز مانند آسمان و ستاره‌ها، زرق و برق دارند و می‌فروشند؟ این نشان‌دهنده تضاد میان زیبایی طبیعی و تظاهر است.