جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۷۸ - خطاب بموفق الدین — اجل موفق دین آن خلاصه تحقیق
- شمارهٔ ۷۳ - در وصف بنا و مدح خواجه رکن الدین — ای خورده کوب سقفت ایوان چرخ اطلس
- شمارهٔ ۷۶ - قصیده — ای ترا گاه کرم با هر کسی صد اصطناع
- شمارهٔ ۸۰ - در موعظه حسنه — بذروه ملکوت آی ازین نشیمن خاک
- شمارهٔ ۷۵ - در مدح اقضی القضاه رکن الدین — خیز و بلبل بین و آن شادی بر گل کردنش
- شمارهٔ ۷۹ - در مدح اقصی القضاه رکن الدین — ای بانصاف خواجه آفاق
- شمارهٔ ۷۴ - درمدح رکن الدین مسعود — در آمد ازدرم آنشمع بررخان آتش
- شمارهٔ ۷۷ - در مدح رکن الدین صاعد — زهی حکم تو چون شمشیر قاطع
- شمارهٔ ۸۴ - در مدح امام عالم صدرالدین — بخوب طالع و فرخنده روز و فرخ فال
- شمارهٔ ۸۵ - در مدح قاضی نظام الدین — ای روشن از وجود تو گشته جهان عقل
- شمارهٔ ۸۷ - در مدح اتابک محمد بن ملکشاه — بساط عدل بگسترد باز در عالم
- شمارهٔ ۸۸ - در مدح صدر اجل رکن الدین — زهی دهان تو میم و زلعل حلقه میم
- شمارهٔ ۸۲ - در تحمید باری و نعت پیغمبر — هر نفس کان نز پی یاد جلال ذوالجلال
- شمارهٔ ۸۶ - در مدح صدر اجل ابوالفتوح محمد قوام الدین هنگام مسافرت حج — هزار منت و شکر خدای عز و جل
- شمارهٔ ۸۱ - در مدح شهاب الدین خالص — زهی ز فر تو سر سبز چرخ مینارنگ
- شمارهٔ ۸۳ - در مدح ملک اعظم اردشیربن حسن اسپهبد مازندران — ایکه در دست تو هرگز نرسد دست زوال
- شمارهٔ ۹۴ - در شکایت — اندیشه دل دراز می‌بینم
- شمارهٔ ۹۲ - در ستایش خود و مدح رکن الدین صاعد — منم آنکس که سخن را شرفم
- شمارهٔ ۹۵ - در مدح اقضی القضاة رکن الدین صاعد — ای طلعت میمون تو سر چشمه اجرام
- شمارهٔ ۹۶ - درمدح امام زین الدین تاج الاسلام — زهی تو حاکم عدل و جهان ترا محکوم
- شمارهٔ ۸۹ - در مدح صدر سعید قوام الدین ابوالفتوح — زهی ز رای تو روشن جهان تیغ و قلم
- شمارهٔ ۹۱ - در مدیح قوام الدین — ای یافته از قدر بر افلاک تقدم
- شمارهٔ ۹۳ - در مدیح — منم که جز بمدیح تو هیچ دم نزنم
- شمارهٔ ۹۰ - درمدح صدرالدین — ای طالع نگون ز تو تا کی قفا خورم