جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۱۳ - در مدیح — ای به هر مدح سزا مسند تو
- شمارهٔ ۱۰ - در مدح سلطان ملکشاه سلجوقی — یارب این خوش نفس باد صباست
- شمارهٔ ۹ - در مدح رکن الدین — تا همی بر گل نقاب از خط مشکین آورد
- شمارهٔ ۱۴ - در مدح قوام الدین — داد صبا مژده که ساغر بخواه
- شمارهٔ ۱۲ - در مدیح — المنة لله تبارک و تعالی
- شمارهٔ ۱۱ - در مدح رکن الدین — باد بهشتست یا نسیم بهارست
- شمارهٔ ۱۶ - در مدح شهاب الدین خالص — هلال ماه صیام از سپهر ناگاهی
- شمارهٔ ۱۵ - در مدح اقضی القضاة رکن الدین صاعد — اینک اینک چتر سلطان شریعت در رسید
- شمارهٔ ۱ - تقاضای کاه — که خواستم از تو زابلهی من
- شمارهٔ ۸ - نیز هم — بخدائی که هر که بنده اوست
- شمارهٔ ۴ - شکایت از دوری — هست سوگندم بنام آنکه هست
- شمارهٔ ۳ - لغز شمشیر — چیست آن آتش با گونه آب
- شمارهٔ ۷ - اشتیاق بلقای دوست — بخدای قدیم و قادر و حی
- شمارهٔ ۵ - کمال الدین محمود — دوستی دی سخنی خوش میگفت
- شمارهٔ ۶ - نکوهش فرستنده شراب بد — ای کریمی که دام منت را
- شمارهٔ ۲ - آفتاب راد نیست — من عجب دارم همی از شاعران
- شمارهٔ ۱۲ - تکذیب حاسدان — بخدائی که رازهای ضمیر
- شمارهٔ ۱۱ - تواضع — بر چو من بنده گر قیامی کرد
- شمارهٔ ۱۳ - شوق حضور — بخدائی که علم واسع او
- شمارهٔ ۹ - مدحت بی‌نعمت — از من اکنون هرکسی را آرزوی مدحتست
- شمارهٔ ۱۰ - ذم عجب و کبر — با چنین کوتهی و مختصری
- شمارهٔ ۱۴ - شکایت از حرمان — ایا صدری که خورشید فلک را
- شمارهٔ ۱۶ - تقاضای رسم — ای کریمی که در جهان کرم
- شمارهٔ ۱۵ - شکوه از درد چشم — ای بلبلی که وقت ترنم ز نغمه ات