بخش ۱۲۸ - اشارة الی معنی قوله تعالی: قل هذه سبیلی ادعوا الی الله علی بصیرة انا و من اتبعنی و سبحان الله و ما انا من المشرکین جامی
جامی / دفتر اول / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
شاه این راه کز سر معنی
بود ادعوا الی الله ش دعوی
یافت ادعو چو استناد به وی
کرد قید علی بصیره ز پی
یعنی این دعوتم نه بر عمیاست
بینم آن را که از خدا به خداست
بلکه مدعو وی است داعی نیز
در هدی و ضلال ساعی نیز
خود ز خود خویش را به خود خواند
خود کند هر چه خواهد و داند
گمرهان را درین نشیمن بیم
خوانم از اسم منتقم به رحیم
من کیم مر خدای را سایه
اسم هادی دهد مرا مایه
کیست گمراه ظل اسم مضل
ظل بود فی الحقیقه عین مظل
گرچه ما در شمار اسماییم
لیکن از روی ذات یکتاییم
من و هر کس گرفته است سبق
ز من اندر شهود وحدت حق
خلق را سوی حق چنین خوانیم
سر این کار را چنین دانیم
دانم او را ز نقص شرکت پاک
لست ممن یقول بالاشراک
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به بررسی مفهوم دعوت و هدایت در ارتباط با خداوند میپردازد. شاعر بیان میکند که دعوی او صرفاً بر اساس ظاهر نیست و واقعاً به خداوند تعلق دارد. او تأکید میکند که هر دعوتی در حقیقت از سوی خداوند است و خود خداوند است که هدایت میکند و هر کسی که به او دعوت میشود، در واقع از اوست. همچنین، شاعر اشاره میکند که گمراهان باید به رحمت خدا امیدوار باشند و اینکه او هیچ نقصی در ذات خود ندارد و وحدت او بالاتر از هر شراکتی است. به این ترتیب، شاعر میخواهد نشان دهد که تمام موجودات در نهایت به یک حقیقت یکتا برمیگردند و او هم به عنوان یک واسطه، این دعوت به سوی حق را انجام میدهد.