بخش ۳۷ - اشارت به معنی آنچه رسول صلی الله و علیه و سلم فرموده است که الدنیا ملعونة و ملعون ما فیها الا ذکر الله سبحانه جامی
جامی / دفتر دوم / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
هست قول نبی که دنیی دون
وانچه جز ذکر ایزد بیچون
داخل اوست جمله ملعونند
وز نظرگاه قرب بیرونند
هر که پیوند ساخت با ملعون
نیست او هم ز حکم لعن برون
لعن حق چیست گویمت مشروح
کنم ابواب فهم آن مفتوح
لعن، راندن بود ز ساحت قرب
محنت بعد بعد راحت قرب
هر که یکدم جدا ز مقصود است
او در آن دم لعین و مطرود است
چون به مقصود خویش رو آورد
رست از زخم تیغ لعنت و طرد
سایه لطف و رحمتش دریافت
آفتاب قبول بر وی تافت
قرب او چیست از حق آگاهی
بعد او زین طریقه گمراهی
امر و نهیی که هست در قرآن
هست ازین قرب و بعد داده نشان
امر باشد به قرب حق خواندن
نهی از اسباب بعد او راندن
دوزخ و آنچه هست در دوزخ
وان عذاب و نکال در برزخ
درکات مراتب بعداند
که یکایک مناسب بعداند
گشت ظاهر به یک طریق و نسق
صورت غفلت تو اندر حق
روضه خلد و بوستان نعیم
چشمه سلسبیل یا تسنیم
درجات بهشت و لطف قصور
عرفات قصور و جلوه حور
همه هستند پیش صاحب رای
صورت قرب و آگهی ز خدای
ای کزین آگهی شدی آگاه
غیر ازین آگهی مجوی و مخواه
هستی جان و تن همی فرسای
واندر آن آگهی همی افزای
تا نه از جان و تن فنا باشی
مرد آن آگهی کجا باشی
آگهی هست جاودان گنجی
گنج می بایدت بکش رنجی
در طلب ناکشیده محنت و رنج
ریش گاوی بود توقع گنج
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به بحث درباره جایگاه قرب به خداوند و دوری از شر می‌پردازد. در آن اشاره شده که هر چیزی که انسان را از یاد خدا دور کند، ملعون است و لعن از ساحت قرب، به معنای طرد و دوری از رحمت الهی است. هر کس که از مقصود الهی دور باشد، در آن لحظه مطرود و لعین به شمار می‌آید. برعکس، هنگامی که فرد به مقصود خود نزدیک می‌شود و به یاد خداوند می‌افتد، از لعنت و طرد آزاد می‌گردد و در سایه رحمت و قبول الهی قرار می‌گیرد. علاوه بر این، متن به تبیین مفهوم قرب و بعد از خدا در قرآن و ارتباط آن با اعمال انسانی می‌پردازد. در نهایت، نویسنده تأکید می‌کند که آگاهی از حق و قرب الهی سرمایه‌ای جاودانه است که به دست آوردن آن نیاز به تلاش و رنج دارد.