نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۴۶ - گفتار در تعریف و توصیف شعر و تقسیم آن به دو قسم متقابل که یکی آسایش جانست و دیگری کاهش دل جامی

جامی / دفتر سوم / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

شعر چه بود نوای مرغ خرد

شعر چه بود مثال ملک ابد

می شود قدر مرغ ازو روشن

که به گلخن در است یا گلشن

می سراید ز گلشن ملکوت

می کشد زان حریم قوت و قوت

مستمع را ز فتح باب فتوح

می دهد کام جان و راحت روح

یا خود از گلخن هوا و هوس

می زند دم ز دودناک نفس

سامعان را ز ذکر لابه و لاغ

محنت خاطر است و رنج دماغ

گر بود لفظ و معنیش با هم

این دقیق و لطیف و آن محکم

صیت او راه آسمان گیرد

نام شاعر هم جهان گیرد

ور بود از طبیعت تاریک

معنی او کثیف و لفظ رکیک

نرود از بروت او بالا

پیش ریشش بماند آن کالا

شعر باید چو چشمه سار زلال

از عقود لآل مالامال

نشود آب او حجاب گهر

بلکه گردد ز آب تازه و تر

نه چو آن چشمه گل آلوده

که در او قعر آب ننموده

نتوانی در او گهر جستن

بل کزو دست بایدت شستن

لفظ او تیره معنیش تاریک

ره به معنی ز لفظ او باریک

تا به فکرت درون نرنجانی

نکنی فهم آن به آسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به مثابه‌ی نوای مرغ خرد است که معنای عمیق و زیبایی را در خود نهان دارد. شعر باید روشن و دل‌انگیز باشد، به گونه‌ای که شنونده را به دنیای بالاتری هدایت کند و آرامش روح را فراهم آورد. اگر شعر از زلالی و لطافت برخوردار نباشد و واژه‌ها و معانی‌اش با هم هماهنگ نباشند، ارزشی نخواهد داشت. همچنین، اگر شعر به طبیعت تاریک بیفتد، معنایش دچار کثافت و سردرگمی می‌شود. شعر باید مانند چشمه‌ای زلال و پر از گوهر باشد، نه آلوده و نامطلوب، تا بتوان از آن بهره‌مند شد و به فهم عمیق‌تری دست یافت. در نهایت، شعر نباید پیچیده و دشوار باشد؛ بلکه باید قابلیت درک آسان و لذت بخش را داشته باشد.