بخش ۱۱۶ - حکایت نصیحت قبول کردن عمر عبدالعزیز از غلام خود که خازن بیت المال بود جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، عمر بن خطاب به عنوان یک پیشوای عادل و نیکوکار توصیف شده که در روز عید، فرزندان و اهل حرمش دور هم جمع شده‌اند و به نوعی شادابی و امید را به نمایش می‌گذارند. همه به او به عنوان یک شمع می‌نگرند و اشک‌هایشان به خاطر عشق و دلتنگی برای او جاری می‌شود. عمر که می‌بیند فرزندانش گریه می‌کنند، ناراحت می‌شود و از بنده‌اش می‌خواهد تا خرج یک ماهه‌اش را از خزانه بیت المال بگیرد تا به نیازهای فرزندانش رسیدگی کند. بنده به او یادآور می‌شود که چگونه می‌تواند از مال دیگران استفاده کند و در نهایت، اگر بمیرد، کسی مسئولیت این کار را بر عهده نمی‌گیرد. عمر با شنیدن این نکته، به فرزندانش توصیه می‌کند که دل‌هایشان را از هوس‌ها خالی کنند و بدانند که بدون تحمل سختی‌ها و فدای جان خود، بهشت حاصل نمی‌شود. این شعر به مسائل عدالت اجتماعی و مسؤولیت‌پذیری در برابر دیگران اشاره دارد.