بخش ۲۲ جامی
جامی / روضهٔ ششم (در مطایبه) / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
خلیفه با اعرابیی از مایده طعام می خورد، در آن اثنا نظرش بر لقمه وی افتاد، مویی به چشم وی درآمد، گفت: ای اعرابی موی را از لقمه خود دور کن!
اعرابی گفت: بر مایده کسی که چندان در لقمه خورنده نگرد که موی را بیند طعام نتوان خورد و دست از طعام باز کشید و سوگند خورد که دیگر بر مایده وی طعام نخورد.
چو میزبان بنهد خوان مکرمت آن به
که از ملاحظه میهمان کنار کند
نه آن که بر سر خوان لقمه لقمه او را
به زیر چشم ببیند به دل شمار کند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
خلیفه در حال خوردن مایدهای با یک اعرابی بود که مویی در لقمهاش پیدا شد. خلیفه از او خواست که موی را دور کند. اعرابی پاسخ داد که اگر کسی به اندازهای در لقمهاش دقت کند که متوجه موی شود، دیگر نمیتواند از طعام بخورد و از آنجا خوراک را کنار گذاشت و قسم خورد که دیگر با خلیفه غذا نخورد. این داستان به اهمیت ملاحظه و احترام به میهمان اشاره دارد و میگوید که برای میزبان بهتر است که از روی محبت و احترام، از میهمان مراقبت کند تا او احساس ناراحتی نکند.