بخش ۲۷ جامی
جامی / روضهٔ ششم (در مطایبه) / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
بخش 1
گدایی بر در سرایی چیزی خواست کدخدای خانه از درون آواز داد معذور دار که خانگیان اینجا نیستند. گدا گفت: من پاره نان می خواهم نه مباشرت با خانگیان!
چون گدا بر در سرات رسد
هرچه داری بده بهانه مکن
تا نیاید به خاطرش چیزی
پیش او ذکر اهل خانه مکن
بخش 6
کس در حرم سفله ناپاک سیر
چون نان نبود نهفته از چشم بشر
از خانه او توقع نان بتر است
کز خانگیان توقع چیز دگر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، گدایی از کدخدای خانه درخواست نان می‌کند، اما کدخدا جواب می‌دهد که اهل خانه حضور ندارند. گدا تأکید می‌کند که او فقط نان می‌خواهد و به ارتباط با خانوادگیان نیازی ندارد. در ادامه، اشاره می‌شود که گدا باید هرچه در اختیار دارد را بی‌دلیل ندهد و از ذکر اهل خانه پرهیز کند. در نهایت بیان می‌شود که انتظار نان از خانه‌ای که خالی است بهتر از انتظار چیز دیگری از آن است. این متن به تمایز نیازهای واقعی انسان‌ها و توقعات غیرضروری اشاره دارد.