بخش ۴۵ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعری قصیده‌ای به صاحب عباد ارائه می‌دهد که هر بیت آن از دیوانی جداگانه است. صاحب عباد این شعر را به طنز می‌گیرد و می‌گوید که این اشعار همچون شترانی هستند که اگر مهارشان را رها کنی، هر کدام به سمت گله‌ای دیگر می‌روند. او به شاعر می‌گوید که هیچ شاعری نمی‌تواند به شکلی منسجم و به‌جا اشعار را جمع‌آوری کند و در نهایت، اگر هر شعر به جای خود برود، تنها کاغذ باقی خواهد ماند.