شمارهٔ ۱۶۵ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از درد و رنج عشق سخن می‌گوید. هر نشانه‌ای که بر دامن اوست، نشانه‌ای از عمق عواطف و احساسات اوست و برای اهل دل، این نشانه‌ها بیان‌گر پاکی او هستند. شاعر به غنچه‌ای که از او لبخند می‌زند، می‌گوید که او به خاطر غم و اندوهش نمی‌تواند بخندد و چمن زندگی‌اش تحت تأثیر اشک‌های او رنگ و آب می‌گیرد. او اشاره می‌کند که عشقش به او درد و آتش می‌بخشد و این آتش ناشی از چیزهای بی‌ارزش است. شاعر به مرگ و جدایی اشاره می‌کند و می‌گوید که درد او با مرگ قابل مقایسه نیست. او از تن فرسوده‌اش زیر سنگ بیداد و بی‌رحمیِ معشوق سخن می‌گوید و جراحت قلبش را نتیجه عشق می‌داند. در پایان، شاعر با کسی گفتگو می‌کند که دلش را به زلف معشوق پیوند زده و او از این عشق به خوشی یاد می‌کند.