شمارهٔ ۲۳۳ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شدت از خاطرۀ محبوب خود متاثر است و اشک می‌ریزد. شب گذشته، یاد آن محبوب چنان بر او فشار آورده که چشمش دم به دم خون می‌گریسته است. شمع که نماد عاشقانه است، درد و سوز او را می‌بیند و خود نیز از او بیشتر گریه می‌کند. حتی صراحی (ظرف شراب) به خاطر شوق لب‌های معشوق بی‌نهایت اشک می‌ریزد. شاعر از درد دلش می‌گوید که آیا ستاره‌ها نیز بر او می‌گریند یا نه. وقتی فسونگر (دردآشنا) می‌بیند که امیدش قطع شده، به حال او می‌گرید. او اشاره می‌کند که بر روزگار سنگدل و حال مجنون نیز می‌گرید. در نهایت، او به شدت از هجران رنج می‌کشد و چنان ضعیف شده که اشک‌هایش مانند سیل از خانه‌اش به بیرون می‌ریزد.