شمارهٔ ۲۳۴ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساسات دردناک و غم‌های خود اشاره می‌کند. او به سروی (نماد زیبایی و پاکی) اشاره می‌کند که به خاطر نادیده گرفتن ارزش‌های او، از او دور شده است. شاعر دیوانگی و غم را که از دنیا می‌آید، تنها در دل خود تجربه کرده و جز سینه‌ای پر از درد، جایی برای آرامش نیافته است. در پایان نیز به دعاهایی که تنها به نام و سلامتی خداوند اشاره دارد، اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که امید و عشق به خداوند برای او باقی‌مانده است.