شمارهٔ ۲۳۷ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از دوری محبوبش گله می‌کند و می‌گوید که بدون او احساس وجود ندارد. او می‌تواند در برابر مصائب و مشکلات صبر کند، اما دوری از محبوب برایش غیرقابل تحمل است. شاعر آرزو می‌کند که در زمان وصال با محبوبش از غم جدایی بگوید و بیان کند که پیش از رسیدن به او، زبانش بند آمده است. او می‌گوید که نمی‌داند دل محبوبش از غمش چه حالتی دارد و از او خواهش می‌کند که از خود دوری نکند، زیرا جانش را برای او فدای خواهد کرد. در انتها، شاعر خود را همچون سگی در آستان محبوبش توصیف می‌کند که آماده خدمت و تسلیم است.