شمارهٔ ۲۹۵ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره دلدادگی و داغ عشق است. شاعر از بی‌توجهی یار صحبت می‌کند که به سوی اسیران (عاشقان) ننگریسته و فریادهای آن‌ها تأثیری بر دل سخت او نداشته است. شاعر خود را خاک راه محبوب می‌داند و آرزو دارد پای او را بوسه زند، اما از خودخواهی و ناز محبوب، او هیچ‌گاه به آنجا نمی‌رسد. شاعر به تلخی اشاره می‌کند که زیبایی و ارزش اشک‌ها و چهره‌اش هیچ جایی در دل محبوب ندارد. او گفته که نتوانسته هرگز به چهره محبوب نگاه کند و در نتیجه دچار حسرت شده است. در پایان، شاعر نشان می‌دهد که عشق و دلتنگی او شدیدتر از هر چیزی است، به‌طوری که حتی پس از جدایی، عشق و آرزوی وصال محبوب همچنان در دل او باقی مانده است.