شمارهٔ ۳۰۹ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساسات عمیق و دردهای ناشی از عشق و جدایی می‌پردازد. او از معشوق درخواست می‌کند که پس از مرگش، خاک او را به خونش گل کنند و در خانه‌ای بسازند تا روحش در آن آرام گیرد. او به قاتل خود اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که تا قبل از کشتن او، بر رویش پرده‌ای بکشند تا کمتر رنج بکشد. شاعر بر این باور است که اگر تن بیمار شود، درمانش آسان است، اما درد دل و عشق زخم عمیق‌تری به جا می‌گذارد. او به دوستانش توصیه می‌کند که در این درد و رنج، به فکر دل باشند و از معشوقش دوری نکنند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که درد بی‌درسی بزرگتر از دردی نیست که اهل دل تجریه می‌کنند و از دوستان می‌خواهد که از یک جرعه عشق لذت ببرند.