شمارهٔ ۳۴۵ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از حس عمیق شاعر نسبت به عشق و غم ناشی از جدایی حکایت دارد. شاعر از درد و اشک و دلتنگی‌اش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که عشق و غم معشوق چنان شدید است که می‌تواند به مرگ او منجر شود. او به یادآوری روزهای کودکی و پیری اشاره می‌کند و می‌گوید که چه آشفتگی در عالم وجود دارد. شاعر در عین تنهایی، شوق و آرزویی را در دل می‌پروراند و به این نکته اشاره می‌کند که اگر خونش بر زمین بریزد، دیگران نیز به عشق او گمان خواهند برد. در نهایت، او بر جوانی دوباره و زیبایی رخ معشوق تأکید می‌کند، حتی اگر ظاهراً پیر به نظر برسد.