شمارهٔ ۳۸۴ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر با زبان زیبای خود به موضوع عشق و بلای فراق می‌پردازد. او از سحر و نوید آمدن عزیزش سخن می‌گوید و می‌نویسد که ممکن است این خبر خوش، جان‌های بسیاری را شاد کند. باد بر اینکه لباسش به سمت باغ می‌رود و غنچه‌ها و سمن‌ها را به ارمغان می‌آورد، اشاره دارد. شاعر از درد فراق و رنجی که عشق برایش به ارمغان آورده، می‌نالد و می‌گوید که بخت تیره‌اش از ازل غم و اندوه را نصیبش کرده است. او در انتها به حس غریب بودن در شهر معشوقه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها پیغامی که دارد، همین غم و دوری است.