شمارهٔ ۳۹۹ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به حالتی خمار و مستی اشاره دارد که در آن شور و فتنه‌ای از دنیای بیرون برمی‌خیزد. او از کشته‌شدن‌ها و نشانه‌ها سخن می‌گوید که به خاطر تیرهای جور زمانه رخ می‌دهند. شاعر همچنین به خیال و نشانه‌های عاشقانه اشاره می‌کند و از تاثیر درد دل خود بر زندگی‌اش می‌گوید، که همچون گیاهی از بام خانه رشد می‌کند. او به بهانه‌هایی که مانع ملاقات و دیدار می‌شود، می‌پردازد و از اثرات سوزش دلش بر جانش سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که حتی اگر وجود او به خاک تبدیل شود، هیچ بادی نمی‌تواند او را از آستان عشق دور کند.