شمارهٔ ۴۲ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خدا درخواست رحم و کمک می‌کند تا به جوانی سنگدل و به پیر ناتوان طاقت و صبری ببخشد. او اشاره می‌کند که عشق جوانی عقل او را تحت تأثیر قرار داده است. شاعر متوجه می‌شود که در دوران جدایی، گیاهان پژمرده می‌شوند و او نمی‌خواهد که زیبایی‌ها از بین بروند. احساس عاطفی او به جایی رسیده که از چشمش اشک می‌ریزد و به وضعیت بخت و اقبال خود می‌پردازد. زاهدان فقط به عبادت مشغولند اما عاشقان دل در گرو معشوق دارند. شاعر از ساربان (راننده قافله) می‌خواهد تا امروز محمل نبندد، زیرا اشک او مسیر کاروانش را بسته است. در انتها، او هشدار می‌دهد که اگر کسی از عشق خوبان توبه کند، باید گوش به این نصیحت ندهد.