شمارهٔ ۴۵۶ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دوری معشوقش و دردهای درونی ناشی از آن سخن می‌گوید. چهره‌اش زرد شده و دلش آتشین است. او معشوق را به ماه نو تشبیه می‌کند که با وجود زیبایی‌اش، در غم جدایی لاغر و نحیف به نظر می‌رسد. زیبایی و جذابیت معشوق با وصف خط و مو و تن او به تصویر کشیده شده است. شاعر به ظلمت‌های عشق و بهشت مخلد اشاره می‌کند که نصیب او نمی‌شود و در نهایت به زیبایی‌های معشوق و تاثیر کلامش اشاره می‌کند.