شمارهٔ ۴۸۰ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و شکوه لباسی آسمانی اشاره می‌کند که شبیه به قبای نیلگون است و آن را به نیلوفر تشبیه می‌کند. او بیان می‌کند که در آسمان، مانند ماه، هیچ‌چیزی به زیبایی این لباس نیست. شاعر به دربان می‌گوید که مانع نشود تا بتوانند به او نزدیک شوند. سپس شاعر از سوختن جان خود در عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که اگر دوباره معشوق را ببیند، همه چیز را فراموش خواهد کرد. او درد دلش را بیان می‌کند و به عشق ثابت قدم اشاره می‌کند، عشقی که در مقابل سختی‌ها نیز پایداری می‌کند. در انتها، به یاد و بوی وفای عشقی که سال‌ها گذشته، اعتراف می‌کند.