شمارهٔ ۵۰۷ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل از محبوبی بی‌وفا می‌خواهد که نسبت به درد و رنج او بی‌رحم نباشد و به حالش توجه کند. او به محبوب یادآوری می‌کند که نباید همچون اختران در هر مجلس خود را نشان دهد و باید به وفاداری متمایل باشد. شاعر همچنین از محبوب می‌خواهد که در عشق ثابت‌قدم باشد و تغییر نکند. او احساس می‌کند که داشتن نشان یا خالی از وجود محبوب به اندازه کافی برای او کافی است و نمی‌خواهد به بیشتر از آن دست یابد. شاعر در اینجا به عشق و آرزوی وصال اشاره کرده و از اجل می‌خواهد که سرعت نکند، زیرا او هنوز مشتاق است و خواهان وقت بیشتری برای عشق ورزی است. در نهایت، او از حیرت خود در مقابل زیبایی محبوب می‌گوید و بر این واقعیت تأکید می‌کند که نباید بیش از آن درگیر ظواهر دنیا شود.