شمارهٔ ۵۵۸ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از معشوق می‌خواهد که از پشت نقاب غنچه‌ها بیرون بیاید، چرا که بلبل به خاطر زیبایی او سوخته است. با نزدیک شدن به موعد ملاقات، عاشق دیگر تحمل ندارد. شاعر به باغ می‌رود تا لحظه‌ای شاداب و شبیه لاله را تجربه کند. اشتیاق به معشوق او را به حدی می‌سوزاند که اشک‌هایش دامن گل را پر از خون می‌کند. او از نالیدن پرندگان به‌خصوص غلغل آن‌ها در چمن ناله می‌کند و از قدا و زیبایی سرو و سنبل، حسرت می‌خورد. سپس، وقتی مطرب از نوازش ساز خسته می‌شود، صداهایی شبیه قلقل از صراحی برمی‌خیزد.