شمارهٔ ۵۶۰ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نقدی بر کسانی است که به اسرار و رازهای دل اهل عشق و عرفان طعنه می‌زنند و به دلیل جهل خود، دشمنی می‌ورزند. شاعر به طعنه به شیخ شهر اشاره می‌کند که پیر مغان را تکفیر کرده و در واقع خود را به دردسر می‌اندازد. او به نادانی و جهل اهل مدعی اشاره دارد که از آگاهی و درک واقعی دور هستند. شاعر همچنین به دعوت از ساقی می‌پردازد تا باده‌ای صاف بیاورد که مشکلات و کدورت‌ها را از میان ببرد. او می‌خواهد که با نوشیدن می، غبار وجود و مادیات از افکارش زدوده شود و به نور آگاهی دست یابد. در نهایت، شاعر بر این باور است که تنها با رهایی از قید و بندهای دنیوی و خودسازی می‌توان به حقیقت و اهداف عالی رسید.