شمارهٔ ۱۱۷ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که ما به غم‌های خود عادت کرده و حتی به آن شاد شده‌ایم. قبل از این که غم و شادی ما را درگیر کند، آزاد بوده‌ایم. وجود ما از خاک است و در مسیر فنا، به گرد و غبار تبدیل شده و نابود شده‌ایم.