شمارهٔ ۱۲۹ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به این نکته می‌پردازد که اگر انسان نتواند غم‌های خود را ترک کند و آرزوی حیات جاودان را نداشته باشد، آینده‌اش تحت تأثیر گذشته‌اش خواهد بود. او از ما می‌پرسد که در گذشته چه کرده‌ایم که بخواهیم در آینده تغییر کنیم. به عبارتی، تغییر و بهبود در زندگی مستلزم رها کردن غم‌ها و توجه به حال و آینده است.