شمارهٔ ۲۹ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به سرو بلندی اشاره می‌کند که کسی به پای او نمی‌نشیند. او در دنیای خیال و تصور خود، دلش پر از جوانه‌های تازه است، اما هیچ‌کس نتوانسته در کنار او جای بگیرد و از زیبایی‌اش بهره‌مند شود. شاعر به تنهایی و ناکامی در یافتن همدم اشاره می‌کند.