شمارهٔ ۳۴ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به شکرگزاری از خداوند می‌پردازد و بیان می‌کند که نه او استاد است و نه شاگرد، نه جویای علم است و نه معلم. او از دنیا و مردم فارغ شده و در گوشه‌ای به تنهایی نشسته است. این بیان نشان‌دهنده‌ی حالتی از خودشناسی و جدایی از تعلقات دنیوی است.