شمارهٔ ۱۱ - یک قصیده جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به توصیف شخصیتی عظیم و تأثیرگذار می‌پردازد که مانند آفتاب نور می‌افشاند و دنیا را روشن می‌کند. به وجود او شادی و آرامش به جهان می‌آید و فقدان او باعث غم و تاریکی می‌شود. عالم مانند تن و او مانند جان است، و پس از جدایی‌اش، تن (عالم) نمی‌تواند زندگی کند. با وجود این که جهان از فرقت او خراب شده، اهل معنی و حقیقت همچنان به یاد او زنده‌اند. او در جاهای مختلف با کرامت‌هایش شناخته شده و اگرچه شریعت را رعایت نکرده باشد، باز هم مورد حمایت و رحمتی خاص قرار گرفته است. نویسنده به یادآوری عیسی و قدرت شفا بخشی‌اش نیز اشاره می‌کند و معتقد است که حامل اصلی معنی و فقر واقعی ناصرالدین عبیدالله بوده است.