شمارهٔ ۱۳۷ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساس دلتنگی و علاقه عمیق به محبوب است. شاعر به وصف زلف و زیبایی محبوب می‌پردازد و بیان می‌کند که در نبود او، لذت‌ها و زیبایی‌ها معنایی ندارند. او از عطر زلف محبوبش خجل است و می‌گوید که حتی در بیان عشقش، کلامش کم می‌آورد. همچنین، شاعر اشاره می‌کند که عشق و احساساتش به قدری عمیق است که هرگز از ذهن و دلش پاک نمی‌شود. در انتها، شاعر به نوعی از یاران و دوستانش نام می‌برد که در این حال و هوا با او همراهند و فقط باد است که احساساتش را زنده نگه‌داشته است.