شمارهٔ ۱۳۵ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر حسرت و اندوه شاعری را به تصویر می‌کشد که در تلاش است تا احساسات و عواطف خود را بیان کند. او به درد و رنج خود اشاره می‌کند و می‌گوید اگر نتواند فریاد کند و دلش ناله نکند، احساسی نخواهد داشت. شاعر به زیبایی و شیرینی خلق اثر هنری اشاره می‌کند و می‌گوید که جز تیشه و ویرانی نمی‌تواند بر این نقش خوب بیفزاید. او از ترس خود مبنی بر گسستن رگ جانش می‌گوید و به خون خود به عنوان نشانی از درد اشاره می‌کند. شاعر همچنین به عشق و زیبایی‌های طبیعت می‌پردازد و به تصویر فاخته و سرو در دلش اشاره می‌کند. در نهایت، او به استاد خط اشاره می‌کند و می‌گوید در عمل به آرزوهایش نمی‌تواند به مدارج بلندی دست یابد. به طور کلی، شعر بازتابی از تضادهای عاطفی و زیبایی و درد در زندگی است.