نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۸۶ جامی

جامی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

تا به چشمت شده در ناز برابر نرگس

نازنینان چمن راست نظر بر نرگس

گر به مستانه دو چشمت کنم او را نسبت

کند از گریه شادی مژه ها تر نرگس

در تماشای چمن چشم تو هر جا که فتد

مست چشم تو برآرد ز زمین سر نرگس

بزم عشرت به سر سبزه و گل کش که شوند

جام بزم تو یکی لاله و دیگر نرگس

چون به بالای تو ماند به هزاران سوزن

دوخت دیده به تماشای صنوبر نرگس

در چمن هر سحر از شوق توأم پیچیده

گاه در سنبل سیراب و گهی در نرگس

وصف خط سیهت خوانده ام از هر سنبل

شیوه چشم خوشت دیده ام از هر نرگس

جامی احسنت که از بهر سواد غزلت

کرده از ساق و ورق خامه و دفتر نرگس

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و ناز و عشق پرداخته است. شاعر از معشوق خود، که به نرگس تشبیه شده، یاد می‌کند و احساسی عمیق از شوق و زیبایی را بیان می‌کند. چشم‌های معشوق به قدری جذاب هستند که همه را مست و واله می‌کند. همچنین، شاعر در بزم عشق و گل و سبزه، به تماشای معشوق و زیبایی‌های او مشغول است، و زیبایی‌های گل‌ها را در کنار معشوق مقایسه می‌کند. در نهایت، شعر به نوعی بیانگر عشق و زیبایی‌های طبیعی است که در کنار عشق انسانی قرار دارند.