شمارهٔ ۱۹۷ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساس ناامیدی و غم در میان زیبایی‌های طبیعت است. شاعر چمن را توصیف می‌کند که از باران اشک دل شکسته‌اش بی‌ثمر است و به تنهایی در میان گل‌ها احساس عشق و دلتنگی می‌کند. او همچنین به ماتم بنفشه‌ها و غم باغ اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی افسردگی و فقدان شادی است. در بزم گل‌ها، شمع‌های مهربان و آواز پرندگان وجود دارد، اما این زیبایی‌ها نمی‌توانند غم را از دل بیدلان ببرند. شاعر به مستی و رهایی از هشیاری و غم اشاره کرده و می‌گوید که کسانی که دلتنگ گل‌روان هستند، هرگز نمی‌توانند از غم رهایی یابند. در نهایت، شاعر از جامی غمگین یاد می‌کند که دوری از محبوب را به تصویر می‌کشد.