شمارهٔ ۲۹۳ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با زبانی کنایه‌آمیز و شکواییه به معشوق خود می‌گوید که هرگز حال عاشقان رنجکشیده را نپرسیده و درک نکرده است. او از تشنگی و نیاز عاشقان سخن می‌گوید و به وفاداری و محبتش اشاره می‌کند، اما معشوق توجهی به آن‌ها ندارد. شاعر به ناامیدی و ناله‌های عاشقان اشاره کرده و از غنای عشق و زیبایی سخن می‌گوید، اما معشوق حتی به گل‌های باغ نیز توجهی نمی‌کند. در نهایت، با یادآوری مطالعه از می و مستی، از معشوق می‌خواهد که از درون دنیای عشق و شراب بگذرد و به درد و رنج عاشقان اهمیت دهد.