نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷ جامی

جامی / قطعات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

دنیا جیفه است و اهل دنیا

اکثر چو سگان جیفه خواره

جیفه به میان و جیفه خواران

رو کرده در او ز هر کناره

یکدیگر را به زخم دندان

کرده سر و روی پاره پاره

آزاده ازان میانه بیرون

باشد ز کناره در نظاره

گر تو به مثل شماره گیری

آن طایفه را هزار باره

او را به نشیمن فراغت

بیرون یابی ازان شماره

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد دنیایی می‌پردازد که انسان‌ها در آن مانند سگان به دنبال جنبه‌های مادی و نفسانی هستند. شاعر به تصویر کشیده که در این دنیا، افراد به یکدیگر آسیب می‌زنند و به جنگ و جدل مشغول‌اند. تنها کسی که از این وضعیت دور می‌شود، فرد آزاده‌ای است که به دور از این چالش‌ها به تماشای اوضاع می‌پردازد. در نهایت، شاعر به ما گوشزد می‌کند اگر به حساب و کتاب ماجرا بپردازیم، می‌توانیم از این وضعیت ناخوشایند رهایی یابیم.