شمارهٔ ۱۶۷ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی احساس غم و ناامیدی عاشقانه است. شاعر بیان می‌کند که هیچ شب غم و اندوهی به دل شیدا نمی‌رسد، مگر اینکه فریادش به آسمان نرسد. او امید دارد که وصال محبوبش از امروز به فردا نیفتد و نگران است که مشکلات زندگی به دریا نرسد. شاعر از عشق و نیازی به یاری در این مسیر صحبت می‌کند و به جستجوی خوشبختی و کمال اشاره دارد. همچنان که بر قدرت اراده و تلاش برای رسیدن به مقاصد تاکید می‌کند، او می‌فهمد که باید با قناعت به آنچه که به دست می‌آید راضی باشد، چون ممکن است هر چیزی که در آینده پیش می‌آید، به دست نیاید.