غزلیات — واسطة العقد جامی

Name: غزلیات — واسطة العقد جامی
Author: جامی

جامی / واسطة العقد

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — انماالله اله واحد
شمارهٔ ۳ — ای نامزد به نام تو درنامه قبول
شمارهٔ ۴ — دی گذشتیم برآن دلبرو گفتیم دعا
شمارهٔ ۲ — بینمت ای خرد به کار تو گم
شمارهٔ ۶ — خط دمید از لب نوشین تو شیرین دهنا
شمارهٔ ۵ — نَفَحاتُ وَصلکَ اَوقَدَت جَمَرات شَوقکَ فِی الحَشا
شمارهٔ ۷ — از لعل تو عمت العطایا
شمارهٔ ۸ — گر نیابم بویی از وصل تو در گلزارها
شمارهٔ ۱۰ — چرخ کبود هرشب و رخشان ستاره‌ها
شمارهٔ ۹ — بندم به سینه دمبدم از سیم مژگان تارها
شمارهٔ ۱۴ — قومی به هوای حج در قطع بیابان‌ها
شمارهٔ ۱۳ — رفیقان خاک نجد است این نگه دارید محمل‌ها
شمارهٔ ۱۱ — کؤوس الراح دارت خذ ید الساقی و قبلها
شمارهٔ ۱۲ — شراب لعل باشد قوت جان‌ها قوت دل‌ها
شمارهٔ ۲۲ — بر آستان تو عزیست خاکساران را
شمارهٔ ۲۱ — ای کرده نهان شرم جمال تو پری را
شمارهٔ ۱۵ — مجلس پیر مغان است و پر از باده سبوها
شمارهٔ ۱۶ — بساط سبزه فکندند کوه و صحرا را
شمارهٔ ۱۷ — جز شمع کافوری مخوان آن سرو سیم اندام را
شمارهٔ ۱۸ — ای خط تو کرده رقم از مشک لوح سیم را
شمارهٔ ۱۹ — بنازم آن سوار نازنین را
شمارهٔ ۲۰ — بی تو از جان ملالت است مرا
شمارهٔ ۲۹ — ماه من گر عیان کند خود را
شمارهٔ ۲۸ — ای فکنده عزت حسنت به صد خواری مرا
شمارهٔ ۳۰ — تا دیده ام چو گل به ته پیرهن تو را
شمارهٔ ۲۴ — کیست کز خون پر رقم بیند رخ زرد مرا
شمارهٔ ۲۵ — رو ای صبا و بگو یار دلستان مرا
شمارهٔ ۲۷ — اژدهای عشق زد زخمی عجب بر دل مرا
شمارهٔ ۲۳ — زاهدا چند به طاعات مراعات مرا
شمارهٔ ۲۶ — نه کوی دوست هوای چمن گذاشت مرا
شمارهٔ ۳۵ — ما مرید راه عشقیم و جوانان پیر ما
شمارهٔ ۳۳ — بیاکه تا ز تو ای مه تهیست منزل ما
شمارهٔ ۳۲ — نشست اشک روان زنگ محنت از شب ما
شمارهٔ ۳۶ — کشته خنجر عشق است دل زنده ما
شمارهٔ ۳۷ — ای پریرخ مرو از خانه ما
شمارهٔ ۳۸ — سرود مجلس درد است آه و ناله ما
شمارهٔ ۳۱ — سبکدستی کن ای ساقی بده رطل گران ما را
شمارهٔ ۳۴ — ای خاک ته کفش تو کحل بصر ما
شمارهٔ ۳۹ — نهال قد تو آمد عصای پیری ما
شمارهٔ ۴۰ — نکرده قید غزالی گره گشایی ما
شمارهٔ ۴۱ — غم نیست کافتد از تن فرسوده سر جدا
شمارهٔ ۴۲ — کجاست منزلت ای گنج دیریاب کجا
شمارهٔ ۴۴ — مرا هر لحظه زخمی بر دل از پیکان او بادا
شمارهٔ ۴۳ — خوش آن منزل که ماهی باشد آنجا
شمارهٔ ۴۵ — ز چیست تفرقه مولوی ز جمع کتب
شمارهٔ ۴۶ — بود پاک از رنگها بی شیشه نور آفتاب
شمارهٔ ۵۱ — عن وصفک ضاقت العبارات
شمارهٔ ۵۲ — ای دو گیسوت شب قدر و برات
شمارهٔ ۵۰ — گرم رسد ز زنخدان تو هزار آسیب
شمارهٔ ۴۷ — بده به رسم صبوح ای حریف جام شراب
شمارهٔ ۵۴ — زهی عشق تو را بر کفرو دین پشت
شمارهٔ ۵۳ — ساقیا چند ذکر موت و حیات
شمارهٔ ۴۹ — فی ایمن الزمان اتی احسن الکتاب
شمارهٔ ۴۸ — ابر تنک زند به زمین نرم نرم آب
شمارهٔ ۵۶ — ما رند و عاشقیم و نظرباز و می پرست
شمارهٔ ۵۹ — گدای کوی خرابات پل برهنه چراست
شمارهٔ ۵۵ — یا انیس القلوب فی الخلوات
شمارهٔ ۵۷ — گنج جمالی و کاینات خرابت
شمارهٔ ۶۰ — گفتم به قامتت ز کجی خوشتر است راست
شمارهٔ ۵۸ — پیش ازان دم که قلم نقش کند حرف نخست
شمارهٔ ۶۲ — چشم منی بر همه کس روشن است
شمارهٔ ۶۱ — بی جمالت صوت مطرب مایه درد و غم است
شمارهٔ ۶۷ — دلم رابا کس آرامی نمانده ست
شمارهٔ ۶۸ — خانه دل خراب کرده توست
شمارهٔ ۶۳ — رخت روز طرب را بامداد است
شمارهٔ ۶۹ — لاله بین در بیستون چون غرق خون افتاده است
شمارهٔ ۶۴ — بیا که دل ز غمت خون و دیده پر خون است
شمارهٔ ۶۵ — گوهر عشق تو را دل صدف است
شمارهٔ ۷۰ — مشکین خطی که روز رخش را شب آمده ست
شمارهٔ ۶۶ — آنچه در عشق توأم دمبدم است
شمارهٔ ۷۵ — بی تو شبم را اثر روز نیست
شمارهٔ ۷۳ — ساقی بیا که قصر بقا در تزلزل است
شمارهٔ ۷۶ — زبان در دهان ترجمان دل است
شمارهٔ ۷۴ — این همه خونخواریم زان نرگس خونخواره چیست
شمارهٔ ۷۱ — طره عنوان جمال تو چو جیم افتاده ست
شمارهٔ ۷۲ — جانم از عشق تو در ورطه بیم افتاده ست
شمارهٔ ۷۸ — ساقی ما که دی به کف می داشت
شمارهٔ ۷۷ — دل خطت را رقم صنع الهی دانست
شمارهٔ ۸۲ — بر لبم آهی نمی آید که دودآمیز نیست
شمارهٔ ۸۳ — به کوی عزلتم ویرانه ای هست
شمارهٔ ۸۵ — از تو بر دل‌ها کمین‌ها نیک نیست
شمارهٔ ۸۶ — ای که سلطان خیالت کرده در جان منزل است
شمارهٔ ۷۹ — طوبی که به سدره سربلند است
شمارهٔ ۸۴ — غنچه همچون دهان تنگ تو نیست
شمارهٔ ۸۱ — دولتم نیست که باشم به سخن دمسازت
شمارهٔ ۸۰ — پشتم از بار بلا خم شده است
شمارهٔ ۹۱ — بستان ز شکوفه پر از انوار تجلی ست
شمارهٔ ۹۳ — پا نه به طرف باغ که گل زیر دست توست
شمارهٔ ۹۴ — جانم ز غمت به لب رسیده ست
شمارهٔ ۹۲ — تا از گل تو سبزه برون آمدن گرفت
شمارهٔ ۸۸ — تو را ز دوست بگویم حکایت بی پوست
شمارهٔ ۸۷ — زآهم آتش به خانه افتاده ست
شمارهٔ ۹۰ — مقام عارف عالی مقام بی وطنیست
شمارهٔ ۸۹ — زهی به نسخ گل آورده خط بناگوشت
شمارهٔ ۹۷ — به بزم زنده دلان ذکر دی و فردا نیست
شمارهٔ ۹۸ — در دلم زآتش تو داغ بس است
شمارهٔ ۹۹ — نه دل بی تو ز جانی دور مانده ست
شمارهٔ ۱۰۰ — نکرد لطف تو کاری و وقت کار گذشت
شمارهٔ ۱۰۲ — آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست
شمارهٔ ۱۰۱ — یار بر دیده راه کرد و گذشت
شمارهٔ ۹۶ — چندم از خویش جدا خواهی داشت
شمارهٔ ۹۵ — زمی تلخ سبویی که به دست آمده است
شمارهٔ ۱۰۵ — یار اگر شبرو و عیار بود باکی نیست
شمارهٔ ۱۰۶ — چون کمر بسته مه من به سفر بیرون رفت
شمارهٔ ۱۰۸ — مردم چشمم ز تو خالی بس است
شمارهٔ ۱۰۹ — ای سنبل مشکین زده سر از گل رویت
شمارهٔ ۱۰۳ — با داغ تو چو لاله دلم خویش برآمده ست
شمارهٔ ۱۰۷ — آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوست
شمارهٔ ۱۱۰ — نه چنان گرفت خانه به دل من آرزویت
شمارهٔ ۱۰۴ — به خدا غیر خدا در دو جهان چیزی نیست
شمارهٔ ۱۱۸ — دودم از سینه که گرد آمده بالای سر است
شمارهٔ ۱۱۴ — بلبل چو مطربان به غزلخوانی آمده ست
شمارهٔ ۱۱۱ — سبزه نو که ز گلزار رخت سر زده است
شمارهٔ ۱۱۵ — رنگ رخت ز تاب تب ای سیمبر شکست
شمارهٔ ۱۱۳ — هیچ کس نیست که حیران شده روی تو نیست
شمارهٔ ۱۱۲ — چون تو ماهی در همه آفاق نیست
شمارهٔ ۱۱۷ — وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است
شمارهٔ ۱۱۶ — سرو گل اندام من طرف کله برشکست
شمارهٔ ۱۲۴ — ترک شیرین شمایلی که مراست
شمارهٔ ۱۱۹ — به باغم بی رخت تسکین محال است
شمارهٔ ۱۲۶ — به عشق آن پیر عالمگیر گشته ست
شمارهٔ ۱۲۵ — هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست
شمارهٔ ۱۲۰ — یا از زبان دوست شنو داستان دوست
شمارهٔ ۱۲۳ — برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت
شمارهٔ ۱۲۲ — ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است
شمارهٔ ۱۲۱ — شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت
شمارهٔ ۱۲۸ — جلوه حسن تو کجاست که نیست
شمارهٔ ۱۳۱ — آنکه گل را غیرت از لطف تن او خاسته ست
شمارهٔ ۱۳۳ — مرا نیست بر خوردن باده باعث
شمارهٔ ۱۳۴ — می کند عشق تو تاراج دل و دین الغیاث
شمارهٔ ۱۳۰ — یار دروغ وعده بیباک من کجاست
شمارهٔ ۱۳۲ — جمال عشق قدیم است و مابقی محدث
شمارهٔ ۱۲۹ — دلنواز ز من خسته جگر بازمایست
شمارهٔ ۱۲۷ — چیست آن زلف سیه پیش رخت کافروخته‌ست
شمارهٔ ۱۳۸ — ای ز تو قیل و قال ما همه هیچ
شمارهٔ ۱۳۹ — قد بدا نور فالق الاصباح
شمارهٔ ۱۴۱ — برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخ
شمارهٔ ۱۴۲ — می رسد از دولت عشقم مدد
شمارهٔ ۱۴۰ — هر لحظه نمایی به لباس دگرم رخ
شمارهٔ ۱۳۵ — یار اگر در بست بر رویت چه باشی در حرج
شمارهٔ ۱۳۷ — به مهر و ماه فلک کودکیست بازی سنج
شمارهٔ ۱۳۶ — چنین که سالک ما می نهد قدم کج مج
شمارهٔ ۱۴۵ — نام خود را عاشق صادق کنم سویت سواد
شمارهٔ ۱۴۷ — آنان که در فسون محبت فسانه اند
شمارهٔ ۱۴۶ — آنان که دست رد به رخ ما نهاده‌اند
شمارهٔ ۱۴۸ — لعل لب تو اشک مرا خون ناب کرد
شمارهٔ ۱۴۴ — زاده عشقی هم ازو خواه زاد
شمارهٔ ۱۵۰ — هر کس که سود چهره به راه تو سود کرد
شمارهٔ ۱۴۹ — جلوه گل رخت از طره چون سنبل کرد
شمارهٔ ۱۴۳ — خوش آن که شد به دلی از مضیق حرص آزاد
شمارهٔ ۱۵۳ — حسن تو راه امید و بیم زد
شمارهٔ ۱۵۶ — ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود
شمارهٔ ۱۵۵ — کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود
شمارهٔ ۱۵۴ — به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید
شمارهٔ ۱۵۱ — دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد
شمارهٔ ۱۵۷ — ترانه های تحیت سرودهای درود
شمارهٔ ۱۵۲ — چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد
شمارهٔ ۱۵۸ — هر که از میکده عشق تو بویی شنود
شمارهٔ ۱۶۴ — یار هر دم سر بازار دگر می طلبد
شمارهٔ ۱۶۳ — صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشاد
شمارهٔ ۱۶۵ — به ناز می رود آن شوخ و باز می نگرد
شمارهٔ ۱۶۰ — پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد
شمارهٔ ۱۶۱ — چه سود آن تیشه کِش بر سنگ دست کوهکن می‌زد
شمارهٔ ۱۵۹ — خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید
شمارهٔ ۱۶۶ — کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسد
شمارهٔ ۱۶۲ — ز شوقت زنم دم زبانم بسوزد
شمارهٔ ۱۷۲ — ز آفتاب به رشکم که زیر پای تو افتد
شمارهٔ ۱۶۸ — محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد
شمارهٔ ۱۷۴ — گه عشق به ذات می نماید
شمارهٔ ۱۶۷ — هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد
شمارهٔ ۱۷۳ — گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد
شمارهٔ ۱۷۱ — با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود
شمارهٔ ۱۷۰ — صوفی ز خانقه به خرابات می رود
شمارهٔ ۱۶۹ — به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شد
شمارهٔ ۱۷۷ — نه همین وقت مرا عشق مشوش دارد
شمارهٔ ۱۷۸ — نسیم باده به جان مژده حیات دهد
شمارهٔ ۱۷۹ — هر که بینم که پس زانوی غم آه کشد
شمارهٔ ۱۸۱ — به هر خانه کان نازنین می نماید
شمارهٔ ۱۸۰ — دم به دم خونم ز دیده بر گریبان می‌چکد
شمارهٔ ۱۷۶ — به آن بالا و رخ بر هر زمین کان نازنین پوید
شمارهٔ ۱۷۵ — عارف که سخن به راه گوید
شمارهٔ ۱۸۲ — ازان با کوه غم فرهاد دست اندر کمر دارد
شمارهٔ ۱۸۴ — اگر از عشق همراهی نباشد
شمارهٔ ۱۹۰ — هر مست که می به دست گیرد
شمارهٔ ۱۸۳ — دل نه خرم، سبزه و گل در نظر خرم چه سود
شمارهٔ ۱۸۵ — می‌شوم زنده ز سرکان نازنینم می‌کشد
شمارهٔ ۱۸۶ — خط مشکین کز رخ آن نازنین سر برزند
شمارهٔ ۱۸۸ — بی تو جان زندگی نمی خواهد
شمارهٔ ۱۸۹ — بوی آن آشنا که می آرد
شمارهٔ ۱۸۷ — دل من راه دینداران ره میخانه می‌داند
شمارهٔ ۱۹۳ — به بزم وصل ما و من نگنجد
شمارهٔ ۱۹۱ — دور ازان لب اشک من سرخ است و چشم تر سفید
شمارهٔ ۱۹۲ — تا صبا طره شبرنگ تو را برهم زد
شمارهٔ ۱۹۴ — ساقی ما دوش باما در سر انصاف بود
شمارهٔ ۱۹۵ — یار رفت و خیربادی هم نکرد
شمارهٔ ۱۹۶ — شد دلم دیوانه وقت آمد که تدبیرش کنند
شمارهٔ ۱۹۷ — چنین که حسن تو عرض جمال غیب کند
شمارهٔ ۱۹۸ — دمبدم دیده که خون می ریزد
شمارهٔ ۲۰۲ — زلف تو ماه را به سیه پوشی آورد
شمارهٔ ۲۰۰ — یارم به خانه ای که شب تار دررود
شمارهٔ ۲۰۳ — نه در کوه این صدا از تیشهٔ فرهاد می‌خیزد
شمارهٔ ۲۰۱ — اندیشه جمال تو حیرانی آورد
شمارهٔ ۲۰۶ — هر شب به تو مه روی به همخانگی آرد
شمارهٔ ۲۰۴ — آن که خودرو لاله اش داغ نهانم تازه کرد
شمارهٔ ۲۰۵ — خطت کز طرف نسرین سربرآورد
شمارهٔ ۱۹۹ — ز سدره طوبی اگر آمدن سوی تو تواند
شمارهٔ ۲۰۷ — دل با غمت آشناییم داد
شمارهٔ ۲۰۹ — باز ازین راه صدای جرسی می‌آید
شمارهٔ ۲۱۱ — آمد ازملک عشق لشکر درد
شمارهٔ ۲۱۲ — سبزه از طرف چمن می خیزد
شمارهٔ ۲۱۴ — آن سهی‌سرو چو گلگشت‌ِ لب ‌ِجو می‌کرد
شمارهٔ ۲۰۸ — یار ما عزم سفر کرد خدا یارش باد
شمارهٔ ۲۱۳ — تو تنگ چشمی آن شوخ بین چو ناز کند
شمارهٔ ۲۱۰ — نی رخ آن مه چنینم بی‌دل و دین می‌کند
شمارهٔ ۲۱۸ — شهید داغ تو فردا ز گل چو لاله برآید
شمارهٔ ۲۱۵ — نام لبت چون به زبان می‌آید
شمارهٔ ۲۱۶ — ناله دردناک می آید
شمارهٔ ۲۲۲ — گرچه اندازد به شاخ سدره امیدم کمند
شمارهٔ ۲۱۷ — وقت گل خوش آن که جا بر طرف گلشن می‌کند
شمارهٔ ۲۲۱ — ز داغ هجر تو سوزم ز گشت باغ چه سود
شمارهٔ ۲۱۹ — شب کجا رفتی که دور از روی تو خوابم نبرد
شمارهٔ ۲۲۰ — چه جور ماند که برما مه صیام نکرد
شمارهٔ ۲۲۷ — پریرخا چو خیالت فسونگری گیرد
شمارهٔ ۲۲۴ — گرچه از دل دیده رخت خود به موج خون برد
شمارهٔ ۲۲۵ — سرکویت ز شور بیخودان میخانه را ماند
شمارهٔ ۲۲۶ — ساقیا عهد گل از ابر بهاران تازه شد
شمارهٔ ۲۲۹ — صبا همدم بوی جانان رسید
شمارهٔ ۲۲۸ — اگر نه ساغر لعلت به کام خواهد شد
شمارهٔ ۲۳۰ — ز شوقت سوختم هرکس به کویت خانه‌ای سازد
شمارهٔ ۲۲۳ — گهی که بر سر زلفت شمال می‌گذرد
شمارهٔ ۲۳۲ — زآتش تب مه رخسار تو در تاب مباد
شمارهٔ ۲۳۵ — به من دارد دلت جنگی که دارد
شمارهٔ ۲۳۳ — دلم بی جمال تو نوری ندارد
شمارهٔ ۲۳۴ — کیم پیکان تو از دل برآید
شمارهٔ ۲۳۷ — آن ترک کج کله چو هوای شکار کرد
شمارهٔ ۲۳۸ — گر ز هجران چشم من زینگونه خون پالا شود
شمارهٔ ۲۳۱ — سوار من که غبار رهش به ماه رسید
شمارهٔ ۲۳۶ — باز گل اسباب معشوقی به بستان ساز کرد
شمارهٔ ۲۳۹ — رفتی و دل ز هجر تو با سوز و آه ماند
شمارهٔ ۲۴۰ — خبر آمدن یار دلم خرم کرد
شمارهٔ ۲۴۴ — شمت برقا یلوح للاسرار
شمارهٔ ۲۴۲ — بیا که خسته دلان را تویی معاد و معاذ
شمارهٔ ۲۴۱ — سحر چون ابر نیسان سایه بان بر کشتزاران زد
شمارهٔ ۲۴۳ — معنی الوجود فی صورالکون قد ظهر
شمارهٔ ۲۴۶ — اگر پرده برخیزد از روی کار
شمارهٔ ۲۴۵ — گر همچو عود جا دهدم یار در کنار
شمارهٔ ۲۵۲ — ز ره ملغز چو پرسم تو را به رسم لغز
شمارهٔ ۲۴۷ — زهی نور تو از هر ذره ظاهر
شمارهٔ ۲۴۸ — تو نور مطلقی و دیگران مجالی نور
شمارهٔ ۲۵۴ — عمر بگذشت و رخت سیر ندیدم هرگز
شمارهٔ ۲۴۹ — کار من آمد به جان از یار دور
شمارهٔ ۲۵۱ — نشستی دور ازین مشتاق مهجور
شمارهٔ ۲۵۳ — با جگر سوختگان یار نبودی هرگز
شمارهٔ ۲۵۰ — مکن در کشتنم زین بیش تقصیر
شمارهٔ ۲۵۶ — خالیست ازان رشک پری خانه ام امروز
شمارهٔ ۲۵۷ — از شوق تو شوریست عجب در سرم امروز
شمارهٔ ۲۵۸ — لله الحمد آن جان و جهان آمد باز
شمارهٔ ۲۶۰ — صوفی از زنگ سوی آیینه دل بتراش
شمارهٔ ۲۶۱ — برکنار طاس گردون زد هلال انگشت دوش
شمارهٔ ۲۵۹ — نبود عروس ملک سزای کنار و بوس
شمارهٔ ۲۵۵ — چون بامداد بینمت ای ماه دلفروز
شمارهٔ ۲۶۲ — مه اشترسوار من که شد رخش فلک پستش
شمارهٔ ۲۶۹ — ای دل متاع جان به لب لعل یار بخش
شمارهٔ ۲۷۰ — ای کرده ز حال من فراموش
شمارهٔ ۲۶۳ — خاکیست زر که رنگ دهد پرتو خورش
شمارهٔ ۲۶۸ — دادی ز لطف خوی مرا با وصال خویش
شمارهٔ ۲۶۵ — نازک اندامی که هست آسیب تن پیراهنش
شمارهٔ ۲۶۷ — جان و دل پیوند کن با یار بی مانند خویش
شمارهٔ ۲۶۶ — آن که بر خیل بتان ساخت خدا پادشهش
شمارهٔ ۲۶۴ — کمانداری که در قتلم بود تعجیل تأخیرش
شمارهٔ ۲۷۶ — تا کی ای خواجه مهندس سخن نقطه و خط
شمارهٔ ۲۷۷ — به کام نفس ز جام فنا نیابی حظ
شمارهٔ ۲۷۱ — بتی که از همه پوشیده ماند لطف تنش
شمارهٔ ۲۷۸ — آفتابی تو و اعیان وجودت مطلع
شمارهٔ ۲۷۲ — برلب رسید جان که به جانان فرستمش
شمارهٔ ۲۷۵ — جوهر وجود عشق بود مابقی غرض
شمارهٔ ۲۷۴ — هست خالی ز سبحه دست خواص
شمارهٔ ۲۷۳ — از یمن عشق سوره یوسف به حکم نص
شمارهٔ ۲۸۰ — مجلسی خواهم تهی از صلح و خالی از نزاع
شمارهٔ ۲۸۲ — مرا دلیست ز تن غافل و ز جان فارغ
شمارهٔ ۲۸۴ — به ساعد تا نهاد آن سیمبر داغ
شمارهٔ ۲۸۳ — گرچه سوزد دل پروانه ز سودای چراغ
شمارهٔ ۲۸۶ — آن تهیدست چه خوش گفت می لعل به کف
شمارهٔ ۲۸۵ — چند سوال ای پسر که چیست تصوف
شمارهٔ ۲۷۹ — جبین نظم حسن رخت راست مطلع
شمارهٔ ۲۸۱ — سحر که صوفی صبح از نشیمن ابداع
شمارهٔ ۲۹۳ — ای در سماع عشق تو تسبیح خوان ملک
شمارهٔ ۲۹۴ — در نعت بقا نیست کسی با تو مشارک
شمارهٔ ۲۸۸ — زهی دهان تو کام شکرلبان شگرف
شمارهٔ ۲۸۷ — به از کدورت زهد ریاست باده صاف
شمارهٔ ۲۹۰ — چون جمال خود هم اندر خود تماشا کرد عشق
شمارهٔ ۲۹۲ — هر خزان آیدم از رنگ رزان بوی فراق
شمارهٔ ۲۹۱ — بیا ای آرزوی جان عاشق
شمارهٔ ۲۸۹ — میل شکل ابرویت دارم درین فیروزه طاق
شمارهٔ ۳۰۰ — حادی عشق اگر راز تو گوید به جبل
شمارهٔ ۲۹۸ — محتسب در دست سنگ انداخت در خمخانه چنگ
شمارهٔ ۳۰۱ — ساقیا خیز کز محول حال
شمارهٔ ۲۹۹ — قد راقنی جمالک یا راکب الجمل
شمارهٔ ۲۹۵ — مراست از تب عشق تو جان آتشناک
شمارهٔ ۳۰۲ — مرا تا کی جگرخون داری ای دل
شمارهٔ ۲۹۷ — ای خط و لب تو را به هم نزدیک
شمارهٔ ۲۹۶ — بیا ای ز سر تا قدم جان پاک
شمارهٔ ۳۰۴ — شدم در گوشه میخانه محرم
شمارهٔ ۳۰۳ — دارد آن سرو گل اندام معنبر کاکل
شمارهٔ ۳۰۶ — ایها الساقی ادر کأس المدام
شمارهٔ ۳۰۷ — صبح است و از خمار شبم مانده تلخکام
شمارهٔ ۳۰۵ — چون ز فیض رشحات نم باران قدم
شمارهٔ ۳۰۸ — بر اوج حسن روی تو ماهی بود تمام
شمارهٔ ۳۰۹ — بنشین دمی که پیش رخت زاریی کنم
شمارهٔ ۳۱۰ — من آن نیم که پی حفظ اعتقاد عوام
شمارهٔ ۳۱۳ — بی تو دارم ز جدا مردن بیم
شمارهٔ ۳۱۴ — به چشم تو زینسان که صیدی حقیرم
شمارهٔ ۳۱۵ — وه که از پای درافکند غم آن پسرم
شمارهٔ ۳۱۶ — به خاک درت ریخت اشک امشبم
شمارهٔ ۳۱۷ — دادیم دست چو دیدی به ره خود پستم
شمارهٔ ۳۱۸ — چون تاب نیاری که به تو دیده فروزم
شمارهٔ ۳۱۱ — امر علی بالیات الخیام
شمارهٔ ۳۱۲ — که گوید سلام من مستهام
شمارهٔ ۳۲۴ — ز سجده ای که نباشد در ابرویت رویم
شمارهٔ ۳۱۹ — ایستاده به سر از آه دمادم دودم
شمارهٔ ۳۲۰ — نیست جز رخ به کف پای تو سودن هوسم
شمارهٔ ۳۲۵ — دردا که درآمد به درت پای به سنگم
شمارهٔ ۳۲۶ — چو دست بی تو بدین چشم اشکبار برم
شمارهٔ ۳۲۲ — خیزید حریفان که به میخانه درآییم
شمارهٔ ۳۲۱ — نشان پای سگانت که بر زمین بینم
شمارهٔ ۳۲۳ — شدم به باغ که کنج فراغتی جویم
شمارهٔ ۳۳۱ — شب که سر از حلقه سلک سگانت برزنم
شمارهٔ ۳۳۰ — دیده از جلوه بتان بستیم
شمارهٔ ۳۳۲ — عید فطر است بیا تا به می افطار کنیم
شمارهٔ ۳۳۳ — نی ماه منظری که نظربازیی کنم
شمارهٔ ۳۲۷ — گناه عشق بتان گرچه ساخت نامه سیاهم
شمارهٔ ۳۲۸ — چهره زرد ز خون بسته جگر ته به تهم
شمارهٔ ۳۳۴ — خوش آنکه روی توبینم در اضطراب شوم
شمارهٔ ۳۲۹ — ای نوجوان که دل به کمند تو بسته‌ام
شمارهٔ ۳۴۰ — چاره عشق تو صبر است ندانم چه کنم
شمارهٔ ۳۴۱ — ز هجران مرده ام جانا نپنداری که جان دارم
شمارهٔ ۳۳۸ — بی رخت چون به چمن راه کنم
شمارهٔ ۳۳۵ — به دل دردی عجب دارم نمی‌دانم که چون گریم
شمارهٔ ۳۴۲ — یار نی روی به گلشن چه کنم
شمارهٔ ۳۳۷ — برخیز تا به عزم تماشا برون رویم
شمارهٔ ۳۳۹ — هر چند جز فریب و فسونت نیافتم
شمارهٔ ۳۳۶ — یار ما یار دگر کرد چه تدبیر کنیم
شمارهٔ ۳۴۵ — در ره تو ز دیده پا کردم
شمارهٔ ۳۴۶ — به هیچ مسجد و محراب بی تو رو نکنم
شمارهٔ ۳۴۸ — نه نگاری که دل و جان به غمش یارکنم
شمارهٔ ۳۴۹ — به عزم کعبه سفر گفتم اختیار کنم
شمارهٔ ۳۴۷ — دی تجربة المداد کردم
شمارهٔ ۳۴۴ — از در صومعه آن به که قدم بازکشیم
شمارهٔ ۳۵۰ — تا کی آرام دل بی خبرانت بینم
شمارهٔ ۳۴۳ — مهر رخسار تو دارم که جفای تو کشم
شمارهٔ ۳۵۷ — ساقی بیا که دیگر زین گفت و گو بجانم
شمارهٔ ۳۵۸ — ز جوش باده چو گرددترانه گو لب خم
شمارهٔ ۳۵۲ — به بزم عشق بتان را چو نام می گویم
شمارهٔ ۳۵۳ — بیخود فتم هرجا روان آن قد رعنا بنگرم
شمارهٔ ۳۵۴ — چون خرامان قدت ای سرو دلارا بنگرم
شمارهٔ ۳۵۱ — نمی خواهم که با کس راز آن پیمان گسل گویم
شمارهٔ ۳۵۵ — تا کی از گریه پا به گل باشم
شمارهٔ ۳۵۶ — خوشا وقتی که از خود رسته باشیم
شمارهٔ ۳۶۲ — برون خرام که تا در ره تو خاک شوم
شمارهٔ ۳۶۱ — هر دم از کوی تو خواهم من شیدا بروم
شمارهٔ ۳۶۰ — برخیز تا به جانب گلشن گذر کنیم
شمارهٔ ۳۶۳ — کردی ز راندگان در خود شماره ام
شمارهٔ ۳۶۶ — گر ز بار غم هجر تو به تنگ است دلم
شمارهٔ ۳۶۴ — خوش آنکه آینه سان رو به روی آن پسر افتم
شمارهٔ ۳۶۵ — از نهانخانه وصل تو جدا افتادم
شمارهٔ ۳۵۹ — زخط سبز خطان سبزه چون کند شادم
شمارهٔ ۳۶۷ — ای روشن از فروغ رخت خانه دلم
شمارهٔ ۳۶۸ — من بسی خوبان عالم دیده ام
شمارهٔ ۳۶۹ — روز مردن کز وصال دوستان دل برکنم
شمارهٔ ۳۷۰ — گوهر نایابی و من بهر تو جان می‌کنم
شمارهٔ ۳۷۱ — چو نیست بخت که شب روی روشنت نگرم
شمارهٔ ۳۷۲ — عجب دردی‌ست در جانم که درمانش نمی‌دانم
شمارهٔ ۳۷۴ — ندارم صبر کز روی تو چشم خون فشان بندم
شمارهٔ ۳۷۳ — شب خیالت چو شود پردگی منظر چشم
شمارهٔ ۳۷۷ — شب نیست که از شوق رخت زار نمیرم
شمارهٔ ۳۷۹ — عقل می گفت که چند است صفات تو و چون
شمارهٔ ۳۸۲ — رفتی و دیده ام به وداع تو خون فشان
شمارهٔ ۳۸۱ — جان شیرین است گفتم آن دولب گفت آن دهان
شمارهٔ ۳۸۰ — نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان
شمارهٔ ۳۷۵ — مرا کی باشد آن یارا که چشم از یار بربندم
شمارهٔ ۳۷۶ — چو ماه من سفری شد وطن نمی خواهم
شمارهٔ ۳۷۸ — آن عید جان کجاست که قربان او شویم
شمارهٔ ۳۸۷ — عنایتی نکند یار نازنین با من
شمارهٔ ۳۸۹ — دارند جمع ما را خوبان مو پریشان
شمارهٔ ۳۸۸ — بیا جانا که تنگ آمد ز هجرانت جهان بر من
شمارهٔ ۳۹۰ — ای از تو به خون دل رنگین چو گلم دامان
شمارهٔ ۳۸۴ — خوانی کشیده عشق سزاوار آفرین
شمارهٔ ۳۸۵ — ساقی برآمد ابر بهاران
شمارهٔ ۳۸۳ — ای رخ تو جنت اهل یقین
شمارهٔ ۳۸۶ — ای در غمت انگشت نما سبحه شماران
شمارهٔ ۳۹۳ — امشب افتاده ست شوری در میان عاشقان
شمارهٔ ۳۹۴ — گنج خوشی است کنج خرابات عاشقان
شمارهٔ ۳۹۶ — مگو چو لب بگشایی که خنده برشکر است این
شمارهٔ ۳۹۱ — گر یار ما را پروای یاران
شمارهٔ ۳۹۷ — چون نهم سر در رهت یعنی که خاک پاست این
شمارهٔ ۳۹۸ — آن نازنین جوان را میل شکار جان بین
شمارهٔ ۳۹۲ — درین راهم گشادی نیست چندان
شمارهٔ ۳۹۵ — زآب چشم کوهکن کان لاله گون آمد برون
شمارهٔ ۴۰۳ — بیا ای ساقی گلرخ می گلرنگ گردان کن
شمارهٔ ۴۰۴ — تا کی از جان خود جدا بودن
شمارهٔ ۴۰۰ — بیا بر آستان خود ببین روی نیاز من
شمارهٔ ۴۰۶ — زنی بر دل ز مژگان زخم و داری ابروان پنهان
شمارهٔ ۴۰۵ — ای ز لعل لب تو خون دل من
شمارهٔ ۴۰۲ — چین در جبین فکنده گذشتی به سوی من
شمارهٔ ۳۹۹ — بیا ای همچو گل رنگین تو را دامن به خون من
شمارهٔ ۴۰۱ — نیست جز اقرار عشق حاصل گفتار من
شمارهٔ ۴۱۲ — تا نموده ست سر از طرف کله کاکل تو
شمارهٔ ۴۱۳ — خورشید و ماه را چه برابر کنم به تو
شمارهٔ ۴۰۸ — خواجه درمانده فرج است و گرفتار گلو
شمارهٔ ۴۱۴ — فصل بهار شد بگشا چشم انتباه
شمارهٔ ۴۰۹ — قسم به نون و قلم یعنی آن قد و ابرو
شمارهٔ ۴۱۰ — ساقیا خیز که چون داس زر آمد مه نو
شمارهٔ ۴۱۱ — آن تندخو که آمد خون ریختن فن او
شمارهٔ ۴۰۷ — مه ترکی زبان من نداند فارسی چندان
شمارهٔ ۴۲۰ — با اشک خونین دور از تو ای ماه
شمارهٔ ۴۲۲ — هست انجمن ما چمنی پر گل و لاله
شمارهٔ ۴۱۶ — شاهد گل باز زنگاری نقاب انداخته
شمارهٔ ۴۲۱ — واعظ خر است و انجمن وعظ خرگله
شمارهٔ ۴۱۵ — ای ز سنبل خط تو برگل نقاب انداخته
شمارهٔ ۴۱۷ — بر طرف ماه زلف تو آمد شب سیاه
شمارهٔ ۴۱۸ — من که از سوز دل غمزده گشتم همه آه
شمارهٔ ۴۱۹ — ابروی تو هرکه دید ای ماه
شمارهٔ ۴۲۳ — ببین پیاله هزاران به روی دشت ز لاله
شمارهٔ ۴۳۰ — تا به چشم تو سرمه ره کرده
شمارهٔ ۴۲۴ — ز چشمم ریخت چندان آب کامد خون ز دنباله
شمارهٔ ۴۲۵ — بی لعل تو دل درون سینه
شمارهٔ ۴۲۷ — وقت گل ترک می و جام که چه
شمارهٔ ۴۲۹ — چو حلقه دور افق بر من است تنگ شده
شمارهٔ ۴۲۸ — گل را فراز شاخ بین در جلوه ناز آمده
شمارهٔ ۴۲۶ — غزال من که لبش رو به سبزی آورده
شمارهٔ ۴۳۵ — سرو من بر رخ گل جعد سمن سای منه
شمارهٔ ۴۳۶ — ای مرا از آتش سودای تو جان سوخته
شمارهٔ ۴۳۱ — رخت را مه نخوانند اهل توجیه
شمارهٔ ۴۳۷ — خوش آنکه بود ز تو خانه ام پریخانه
شمارهٔ ۴۳۲ — ای به خوبی رخ تو از مه به
شمارهٔ ۴۳۴ — ای نامه ز خود به خود نوشته
شمارهٔ ۴۳۳ — بتی که بود چو جانم به سینه جا کرده
شمارهٔ ۴۳۸ — ای شکل قدت پیکری از سیم سارا ریخته
شمارهٔ ۴۳۹ — ماییم ز مشرب مغانه
شمارهٔ ۴۴۶ — خوی خود را کرده ای چون روی و نیکو کرده ای
شمارهٔ ۴۴۴ — چون هوای باغ با این شکل موزون کرده‌ای
شمارهٔ ۴۴۰ — ای چو جان در دل من جا کرده
شمارهٔ ۴۴۵ — چه سود ازآنکه کم از کبک خوشخرام نیی
شمارهٔ ۴۴۱ — ای به بالا بلای جان همه
شمارهٔ ۴۴۳ — تا چو قدح با دل پر خون نیی
شمارهٔ ۴۴۲ — منم عاشق و بیدل و مبتلا
شمارهٔ ۴۵۰ — ماییم شسته زآب می دست از همه آلودگی
شمارهٔ ۴۵۴ — چند باشم چشم بر در، گوش بر آواز پای
شمارهٔ ۴۵۱ — تویی آن آفتاب عالم آرای
شمارهٔ ۴۵۲ — آمدی و آتشم به خانه زدی
شمارهٔ ۴۴۸ — بیا بیا که صدای درای و بانگ حدی
شمارهٔ ۴۴۷ — انت شمس البقا و غیرک فی
شمارهٔ ۴۴۹ — فداک امی یا غایة المنی و ابی
شمارهٔ ۴۵۳ — بر اوج حسن چون خورشید فردی
شمارهٔ ۴۵۹ — به هر که هست چو شیر و شکر درآمیزی
شمارهٔ ۴۶۰ — عشق تو منسوخ ساخت دفتر علامگی
شمارهٔ ۴۶۲ — گرفت خاطرت از عاشقان شیدایی
شمارهٔ ۴۶۱ — بیا ای عشق پر غوغا که در هر جا فرود آیی
شمارهٔ ۴۵۷ — بتابی بر همه چون ماه و از من روی برتابی
شمارهٔ ۴۵۸ — جهانی تازه شد از فیض تو ای ابر نوروزی
شمارهٔ ۴۵۵ — خرم آن کس که برد پی به ره هیچ کسی
شمارهٔ ۴۵۶ — همی‌دهد خبر از گل نسیم صبحدمی
شمارهٔ ۴۶۶ — برگل از سبزه خط غالیه بویی داری
شمارهٔ ۴۶۸ — روشن شبی که شمع شبستان من شوی
شمارهٔ ۴۷۰ — چون رخت بینم سر خویش از حیا پیش افکنی
شمارهٔ ۴۶۹ — از هیچ نشان داده دهانی که تو داری
شمارهٔ ۴۶۴ — بهر خدنگ آه از بیداد دلستانی
شمارهٔ ۴۶۳ — شب که رفتی ز برم مونس جان که شدی
شمارهٔ ۴۶۵ — ای خواجه چه جویی ز شب قدر نشانی
شمارهٔ ۴۶۷ — در وقت گل ای بلبل فریاد بسی داری
شمارهٔ ۴۷۳ — دی آن چه شکل بود که از ره برآمدی
شمارهٔ ۴۷۲ — گویی که منم یار تو ای جان و نباشی
شمارهٔ ۴۷۱ — پریرم دیدی و نادیده کردی
شمارهٔ ۴۷۴ — سبزخطا و گلرخا تازه‌بهار کیستی
شمارهٔ ۴۷۷ — ای کاش من برآن سر کو خاک بودمی
شمارهٔ ۴۷۸ — دیدمی دیدار آن دلدار رعنا کاشکی
شمارهٔ ۴۷۵ — زما همی گذری و به ما نمی نگری
شمارهٔ ۴۷۶ — دل مرا ز هزار آرزو بگردانی
شمارهٔ ۴۸۳ — چو گرد ماه خط مشکبو بگردانی
شمارهٔ ۴۸۵ — بپوش خط بناگوش نازنین کسی
شمارهٔ ۴۸۴ — در کمندت به گرفتاری من نیست کسی
شمارهٔ ۴۷۹ — ماییم و خاکساری و عجز وفتادگی
شمارهٔ ۴۸۶ — بیمار تو شدم به عیادت نیامدی
شمارهٔ ۴۸۱ — سوی بیمار خود ای جان جهان دیر آیی
شمارهٔ ۴۸۰ — هیچ ازین مبتلا نمی پرسی
شمارهٔ ۴۸۲ — مشک تر بر برگ گل سودی بلای جان شدی
شمارهٔ ۴۸۹ — ای که به شیرین سخنی نرخ شکر می شکنی
شمارهٔ ۴۹۲ — ای از دو جام لعلت ما را تمام نیمی
شمارهٔ ۴۹۳ — دی جعد عنبر افشان برماه بسته بودی
شمارهٔ ۴۹۱ — دو ساعد تو که آیین هر دو هست یکی
شمارهٔ ۴۸۷ — نه بشر خوانمت ای دوست نه حور و نه پری
شمارهٔ ۴۸۸ — ای ز غمهای تو با مردن برابر زندگی
شمارهٔ ۴۹۰ — ای سپهر از هجر یارم سوختی