شمارهٔ ۱۷۳ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و فداکاری برای معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که حتی اگر جان خود را در راه معشوق از دست دهد، باز هم با کمال میل به خواسته‌های او پاسخ خواهد داد. شاعر به احساسات و محبت ناشی از ناله‌هایش اشاره می‌کند که به تدریج باعث نزدیکی و محبت معشوق خواهد شد. او می‌گوید که در این دنیا هیچ‌کس نمی‌تواند چاره‌ساز او باشد و به همین دلیل دعا را به آسمان می‌برد. همچنین به وفا نکردن آشنایان اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها با معشوق واقعی می‌توان آشنا شد. شاعر از قدرت و زیبایی عشق سخن می‌گوید و اینکه زبان او تنها به روایت داستان عشق معشوق اختصاص دارد. در پایان نیز به شیرینی لب‌های معشوق اشاره دارد و این‌که نام یاد او همانند طوطی شیرین زبان خواهد بود.