شمارهٔ ۱۸۵ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از عشق و محبت عمیق خود به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که عشقش، هم زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار می‌دهد و هم او را به شدت می‌آزارد. شاعر به سجده و خاکساری در برابر معشوق اشاره می‌کند و از زیبایی‌های او، مانند قامت و چهره‌اش، شوق و شادی را تجربه می‌کند. همچنین، تمایل و اشتیاقش به لب‌های معشوق به حدی است که جانش را فدای آن می‌کند. در عین حال، او از دردها و رنج‌های ناشی از عشق می‌گوید و به این نکته اشاره دارد که برای او فرقی نمی‌کند اگر از معشوق هیچ بهره‌ای نبرد، زیرا غیرت و غم عشقش را به شدت درگیر کرده است. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که عشقش به معشوق نوری است که او را در دو حالت نوازش یا کینه به شدت به خود مشغول کرده است.