شمارهٔ ۳۱۱ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف خیمه‌های گذشته و یادآوری از دست رفتن آن‌ها می‌پردازد. شاعر با حسرت به یاد خیمه‌هایی می‌افتد که زمانی پر از جمعیت و زندگی بودند، اما اکنون جز نامی از آن‌ها باقی نمانده است. او به وضعیت ویران شده این خیمه‌ها و ستون‌های زیر خاک اشاره می‌کند و از پژمردگی و خاموشی آن‌ها می‌گوید. همچنین، شاعر با اشاره به غزالان و کبک‌ها، بر انعکاس زندگی در طبیعت و دلتنگی برای گذشته تأکید می‌کند. در پایان، شاعر با آرزوی سلام و تحیت به یاد رفتگان، حس نشاط و زندگی را به تصویر می‌کشد.