شمارهٔ ۳۱۶ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از احساس عمیق خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او اشک‌هایش را بر خاک قدم‌های معشوق می‌ریزد و از اوج شرف خود یاد می‌کند. با تمام عشق و احترام، به معشوق نزدیک می‌شود و از شادی نمی‌تواند لبخند بزند. او از طبیب می‌خواهد که به نبض او توجه نکند، زیرا عشقش او را به شدت بیمار کرده است. با وجود تشنگی عمیق، هیچ آبی به او نمی‌رسد و او همچنان در غم خود غرق است. شاعر از عشق و دردهایی که در درونش احساس می‌کند، می‌نویسد و آرزو می‌کند از این جدایی رهایی یابد.