شمارهٔ ۴۳۹ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و حال و هوای می‌نوشی و شادی در بزم مغان است. شاعر می‌گوید که ما در دنیای مغان زندگی می‌کنیم و همواره از شراب مغانه لذت می‌بریم. عشق به عنوان ترانه‌ای در این بزم مطرح می‌شود و توصیه می‌کند که از این ترانه غافل نشوید. زاهدانی که فقط به زهد خشک می‌پردازند، این شادی و عشق را نمی‌فهمند و آن را فسانه می‌دانند. در انتها، شاعر به موضوع حجاب و کشف واقعیات اشاره می‌کند و می‌گوید که وقتی انسان ببیند که آن حجب جز خود او نیست، آن حجاب از میان برداشته می‌شود.