شمارهٔ ۴۷۱ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از احساسات عاشقانه و دلشکستگی خود سخن می‌گوید. او به معشوقه‌اش می‌گوید که با وجود همه‌ چیز، او را نادیده گرفته و سلامتش را نشنیده است. دل او از غم به اشک نشسته و می‌خواهد روزی فرارسد که رقیبانش از او بترسند. همچنین از معشوقه‌اش می‌خواهد که اگر چیزی می‌گوید یا می‌نگرد، با آرامش و بی‌پنهان باشد. در آخر، به این نتیجه می‌رسد که هر تغییری در حال و روزش ناشی از تغییر بخت اوست.