شمارهٔ ۷۲ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عمق عشق و درد فراق است. شاعر از حال خود می‌گوید که در عشق معشوقش به شدت آسیب‌دیده و نگران است. دلش همچون دو نیمه شده و حس می‌کند که اشتیاقش به معشوقش او را به ورطه‌ی ناامیدی و غم کشیده است. او نماد‌های زیبایی و عشق را توصیف می‌کند، مانند گل و نسیم که همه در دست معشوقش هستند. در نهایت، شاعر به بی‌ثمری سفرهایش اشاره می‌کند و می‌گوید که جز رنج و درد چیزی به دست نیاورده است. او همچنین به ناکامی‌های خود در زندگی و عشق می‌پردازد و می‌گوید که آدمی با وجود علم و دانش، در عشقش بهنجار باقی نمانده است. شعر از حس فقدان و نیاز به عشق و زیبایی پر است.